Browsing by Author "Moniuszko-Szajwaj, Barbara"

Now showing 1 - 2 of 2
  • No Thumbnail Available
    Item
    Extract from Syringa vulgaris L. Flowers—A Special Emphasis on Its Biological Activity: Evaluation of Antioxidant Properties and Modulation of Coagulation Process in Human Plasma In Vitro
    (MDPI, 2026-03-24) Sławińska, Natalia; Żuchowski, Jerzy; Moniuszko-Szajwaj, Barbara; Skalski, Bartosz; Olas, Beata
    Background/Objectives: Syringa vulgaris L. (common lilac) is one of the most popular ornamental plant species. Through the ages, many parts of S. vulgaris, including fruits, flowers, leaves, and branches, have been used in folk medicine due to their beneficial biological activity. Lilac flowers are the basis of many supplements available on the market. Moreover, its petals and flowers are edible and are an aromatic ingredient in preserves and desserts. However, the data about the antioxidant properties of various parts of S. vulgaris is limited only to the in vitro antioxidant capacity of the extracts—so far, the effect of S. vulgaris flower extract on the parameters of oxidative stress in biological materials, including plasma, has not been demonstrated. Therefore, the aim of our study was to investigate the protective effects of the extract from S. vulgaris L. flowers against oxidative stress in human plasma, and its influence on the coagulation process in vitro. Methods: We measured the levels of three parameters of oxidative stress in human plasma treated with H2O2/Fe2+ (the donor of hydroxyl radicals): lipid peroxidation (based on the level of thiobarbituric acid reactive substances (TBARS)), protein carbonylation, and thiol oxidation. Ascorbic acid (vitamin C) was used as a reference antioxidant. In addition, we studied the effect of the extract on three coagulation parameters of human plasma-activated partial thromboplastin time (APTT), prothrombin time (PT), and thrombin time (TT). We also compared the biological properties of the extract from S. vulgaris flowers with the properties of a phenolic extract from Taraxacum officinalis (dandelion) flowers, as they have proven antioxidant activity in both in vitro and in vivo models and can modulate hemostasis in vitro. Results: Our UHPLC-HRMS analyses of S. vulgaris extract led to a tentative identification of 50 compounds, mainly phenolics and secoiridoids. For the first time, the present study demonstrated that the extract from S. vulgaris flowers (at the concentrations of 1–50 µg/mL) significantly reduced plasma lipid peroxidation and protein carbonylation induced by H2O2/Fe2+. Moreover, the concentrations of 1–25 µg/mL significantly reduced the oxidation of thiol groups in plasma treated with H2O2/Fe2+. The anticoagulant tests also demonstrated that S. vulgaris flowers extract, at physiologically relevant concentrations (1–50 µg/mL), did not affect blood clotting times in vitro, suggesting that it is hemostatically safe. Conclusions: Despite the differences in composition, the extracts from lilac flowers and dandelion flowers exhibited similar protective effects against oxidative damage to human plasma components. However, the extract from S. vulgaris flowers had a stronger inhibitory effect on lipid peroxidation than the extract from dandelion flowers.
  • Thumbnail Image
    Item
    Saponiny z korzenia mydlnicy lekarskiej (Saponaria officinalis L.) – budowa chemiczna, oznaczanie ilościowe i aktywność biologiczna
    (Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa - Państwowy Instytut Badawczy w Puławach, 2019) Moniuszko-Szajwaj, Barbara
    Celem pracy było wyodrębnienie saponin triterpenoidowych z korzenia mydlnicy lekarskiej (Saponaria officinalis L.) i ustalenie ich pełnej struktury chemicznej; opracowanie metody UPLC-ESI-MS do oznaczania zawartości poszczególnych saponin triterpenoidowych w korzeniu mydlnicy lekarskiej oraz określenie zmiany zwartości i składu saponin z korzeni mydlnic pochodzących z różnych stanowisk; zbadanie wybranych aktywności biologicznych saponin z korzenia mydlnicy lekarskiej, takich jak: aktywność allelopatyczna, przeciwgrzybowa i hemolityczna. Do izolacji saponin oraz badań wybranych aktywności biologicznych użyto materiał roślinny, w postaci zmielonych korzeni mydlnicy lekarskiej, pochodzący z komercyjnego źródła (Herbapol Kraków S.A). Natomiast do oceny składu i zawartości saponin w korzeniach mydlnic, pochodzących z różnych stanowisk, wykorzystano materiał pozyskany ze stanowisk naturalnych: z Sochocina w województwie mazowieckim, z rejonu Warmińsko-Mazurskiego, Jaworowa w obwodzie lwowskim, Mszańca w obwodzie tarnopolskim, z Zaklikowa w województwie podkarpackim, oraz Opatkowic, Łęki i Jaroszyna w województwie lubelskim, a także materiał z dwuletniej uprawy mydlnicy, prowadzonej na poletku doświadczalnym IUNG-PIB w Puławach. Z korzenia mydlnicy lekarskiej (S. officinalis) wyizolowano technikami chromatografii preparatywnej 19 saponin, których strukturę określono metodami spektralnymi, takimi jak: spektrometria mas i magnetyczny rezonans jądrowy (MS, NMR). Ustalono, że 12 spośród wyizolowanych saponin, to glikozydy kwasu gipsogenowego i jego pochodnych, a 7, to glikozydy kwasu kwilajowego. Osiem saponin (3 z aglikonem kwasu gipsogenowego i jego pochodnych i 5 kwasu kwilajowego) okazało się być związkami nowymi, nieopisanymi dotychczas w literaturze. Oprócz nowych saponin, po raz pierwszy, w tej roślinie, stwierdzono występowanie dianchinenozydu B i wakkarozydu D. Opracowano metodę UPLC-ESI-MS ilościowego oznaczania saponin w materiale roślinnym mydlnicy lekarskiej. Procentowa zawartość saponin w korzeniu mydlnicy lekarskiej wyniosła 7,4% suchej masy korzenia. Dominującymi saponinami w korzeniu mydlnicy okazały się być nowe związki nr 4, (3-O-β-D-galaktopiranozylo-(1→2)-[β-Dksylopiranozylo-(1→3)]-β-D-glukuronopiranozylo 28-O-β-D-glukopiranozylo-(1→3)-β-Dksylopiranozylo-(1→4)-α-L-ramnopiranozylo-(1→2)-[β-D-ksylopiranozylo-(1→3)-(4-Oacetylo)-β-D-chinowopiranozylo-(1→4)]-β-D-fukopiranozyd kwasu kwilajowego) i nr 7 (3-O-β-D-galaktopiranozylo-(1→2)-[β-D-ksylopiranozylo-(1→3)]-β-D-glukuronopiranozylo 28-O-β-D-glukopiranozylo-(1→3)-β-D-ksylopiranozylo-(1→4)-α-L-ramnopiranozylo-(1→2)[(4-O-acetylo)-β-D-chinowopiranozylo-(1→4)]-β-D-fukopiranozyd kwasu kwilajowego) oraz saponariozyd A z zawartością odpowiednio 12,10 mg/g, 9,23 mg/g i 7,48 mg/g suchej masy korzenia. Udział procentowy glikozydów kwasu kwilajowego wyniósł 64,81%, natomiast sumaryczny udział kwasu gipsogenowego i jego pochodnych wyniósł 35,19%. Porównano zawartość saponin w ekstraktach korzeni mydlnic z roślin, pochodzących z różnych stanowisk. Stwierdzono, że korzenie mydlnic, w zależności od stanowiska, różniły się pod względem jakościowej i ilościowej zawartości saponin (rozpiętość zawartości saponin kształtowała się od 69,18 mg/g suchej masy dla rośliny, pochodzącej z Zaklikowa, do 30,63 mg/g dla rośliny, pochodzącej z Opatkowic). Po zbadaniu aktywności allelopatycznej okazało się, że saponiny z korzenia mydlnicy lekarskiej hamują kiełkowanie i wzrost sałaty, rzeżuchy, gorczycy i cebuli, przy czym silniej hamują wzrost korzeni, niż pędów. Saponiny mydlnicy hamują wzrost grzybów patogennych zbóż Gaemannomyces graminis var. tritici i Fusarium culmorum; okazało się, że czułość izolatu F. culmorum na saponiny była dużo słabsza w porównaniu do G. graminis var. tritici. Wykazano, że zarówno frakcja saponinowa, jak również frakcja saponin bogata w glikozydy kwasu kwilajowego, działają silnie hemolizująco na czerwone krwinki. Porównanie obu frakcji pokazało, że zarówno glikozydy kwasu gipsogenowego, jak i kwilajowego, mają podobną zdolność hemolityczną oraz, że saponiny z mydlnicy lekarskiej mają silniejsze właściwości hemolityczne, niż 3-glukozyd kwasu medikagenowego.